Afgelopen weekend was het dan eindelijk zover; LAPLAND! Ik had er al lang naar uitgekeken, zeker ook omdat het een paar jaar terug ook al erg vet was. Ik ben de lucky bastard die voor de tweede keer mee mocht naar Muonio, Finland, samen met Emma, Norah (zusje), Ravik (broer), Dirk (papa) en Nico (collega van Dirk).

En het was vet

Donderdag:
Vorige week donderdag ben ik vertrokken vanaf mijn casa in Stockholm naar het centraal station en daar heb ik de bus gepakt naar het vliegveld. De kaartjescontroleur vond het alleen wel een goed idee om mijn retour-busticket weg te laten waaien, dus die kon rennen.. Maar gelukkig kwam het goed. Op het vliegveld heb ik even koffie gedronken maar gelukkig geen lunch genomen bij diezelfde tent (22 euro voor een stukje roggebrood met een in plakjes gesneden gekookt eitje en wat salade, kom op zeg). Anyway, toen in 50 minuutjes naar Helsinki gevlogen en daar heb ik ongeveer een half uurtje gewacht op de rest die vanaf Amsterdam kwamen. Even tijd voor dikke knuffels en toen zijn we bij de gate gaan zitten en ons klaar gemaakt voor deel twee van de reis; Helsinki-Kittilä..en vervolgens met een busje naar Muonio gereden. Allemaal prima verlopen. In het hotel werden we welkom geheten door Pieter, onze belgische gids. We hebben even onze spullen gedropt en toen zijn we gaan eten en daarna nog even buiten gaan spelen in de sneeuw en daarna was het alweer bedtijd.

Vrijdag:
De eerste echte dag van de trip begon met een ontbijt in het hotel en vervolgens met het halen van kleren. Zoals je mag verwachten is het aan de frisse kant in Lapland en dus is warme kleding niet echt een overbodige luxe. We kregen warme pakken, grote laarzen, dikke sokken, handschoenen en balaclava’s. En met dat er bij was het complete outfit als volgt: ondergoed, thermo-ondergoed (shirt en broek), jogging broek, longsleeve shirt, normale sokken, dikke sokken, ski-broek, dikke trui, ski-jack, grote laarzen, balaclava (met een helm of berenmuts daar op) en dikke handschoenen. Het duurt een tijdje om het aan te krijgen maar dan heb je ook wat.

Vervolgens gingen we onder leiding van Pieter naar de sneeuwscooters die klaar stonden voor ons, want we gingen op een twee daagse scooter safari. Dat is aan mij wel besteed! Echt belachelijk vet Na een korte uitleg vertrokken we in een rijtje van 7 scooters (iedereen had zijn eigen scootert deze keer) door de Finse bossen en over de Finse meren. Als eerste is het vet dat je door supermooie natuur rijdt; wijdse, besneeuwde, heuvelachtige landschappen met bomen en sneeuw en een strakblauwe lucht..heel mooi. Daarnaast is het rijden zelf heel vet; ik reed zelf achter Pieter aan, die de routes op zijn duimpje kent en hij reed ook nog eens stevig door, dus het was wel een uitdaging om hem bij te houden..maar dat lukte erg goed al zeg ik het zelf. Met zo’n apparaat tussen de bomen door jakkeren en over de heuveltjes enzo heen is natuurlijk al kicken, maar als je dan eenmaal op de grote vlakke bevroren meren uit komt waar je vol gas overheen kan janken, dan is het helemaal vet! Op de eerste dag van de safari heb ik de 105km/h aangetikt; harder ging ie op dat moment niet, maar geloof me; dat is snel!

Tijdens een van de regelmatige pauzes mochten we van pieter even in de diepsneeuw gaan spelen met de scooters, wat bijna niet te doen is. Je zakt snel weg en dan kom je er niet meer uit (dat is mij althans twee keer gebeurd). maar het is allemaal goedgekomen.

Op een gegeven moment kwamen we bij wat houten hutjes in het bos aan en daar hebben we geluncht; lappi-burgers! en die waren uitermate goed binnen te houden. Zo’n ochtendje door de bossen gassen maakt hongerig. ‘s Middags reden we verder en Pieter ging regelmatig stilstaan om te wachten op de rest. Ravik reed achter mij en wij konden Pieter allebei prima volgen, maar Norah koos toch iets meer voor een veiliger tempo…dachten we. Op een gegeven moment duurde het wachten wel erg lang en is Pieter terug gereden om te kijken waar de rest bleef en toen bleek Neur gecrashed te zijn! Gelukkig niks aan de hand verder, maar de scooter lag half op zijn kantje, vast in de diepsneeuw naast het pad. En dat hoort niet. Dus dat was even flink graven en aan die scooter sjorren, maar toen konden we de weg vervolgen. Na een ritje van zo’n 120km in totaal kwamen we savonds aan bij Galdotieva, waar een aantal hutten stonden en daar zouden we de nacht door gaan brengen. Eerst hebben we even wat pintemannen ingeslagen en koud gezet (wat niet al te lastig was) en daarna zijn we even gaan omkleden en hebben we een sauna genomen. (helaas was de grote groeps-sauna nog niet warm genoeg, waardoor we het maar even met de 2persoons moesten doen die in onze hut was ingebouwd, maar toch wel even lekker. Toen zijn we gaan eten (iets met kip en rijst) en savonds was het tijd om te chillen en te kaarten (waar ik verder geen woorden aan vuil zal maken). Toen zijn we gaan slapen.

Zaterdag
Na een stevig ontbijt zijn we vertrokken voor dag twee van de scootersafari, wat in principe op hetzelfde neerkwam als dag 1; genieten van de mooie omgeving en van de vetheid van rijden zelf. We zijn ook nog even een rivier overgegaan, waardoor we een klein stukje door Zweden zijn gereden..dat was wel vet want het was stukje parcours wat technisch nogal moeilijk was, maar Pieter zei dat wij capabel genoeg waren om dat te rijden, dus dat is mooi. Voor lunch zijn we ergens gestopt en hebben we worstjes gegrilld boven een kampvuurtje en daarna zijn we koffie gaan drinken en een rendier-tosti gaan eten in de toeristenshop van Sanna. Sanna is een moeilijk onaantrekkelijke vrouw met viswijvenstem in klederdracht die haar bezoekers stevig knuffelt. Toen we daar vertrokken heeft Pieter nog uitgelegd hoe je Donuts kon draaien op een sneeuwscooter en dat moest ik toch ook even proberen..lachen hoor Daarna de reis vervolgd en op een gegeven moment kwamen we weer op een meer uit en ging Pieter ineens van het grote pad af..ik wist niet zo goed of ik nou op het pad moest blijven of hem volgen, dus ik heb van allebei maar een beetje gedaan, met de gashendel vol ingedrukt. Tering zeg, 120km/h aangetikt, wat toch wel de max van die scooter is..maar dat is echt ZIEK hard haha. adrenalinestoot dus.

Uiteindelijk hebben we zo’n 130-140 km gereden die dag en in het hotel konden we douchen en schone kleren aan doen..mag ook wel na 2 zulke dagen De beentjes hadden een beetje spierpijn van het vele staan op de scooter, maar dat was het wel waard. ‘s Avonds zijn we gaan eten en daarna in de bar gaan chillebillen. en dat was het wel geloof ik.

Zondag
Dit was de rustdag, zoals het hoort, maar uiteindelijk hebben we toch nog redelijk wat gedaan. Eerst ontbeten en vervolgens zijn we (Emma, Ravik en ik..Dirk en Nico wandelend) gaan langlaufen! Nou heb ik dat nog nooit gedaan en na een paar 100 meter dacht ik ook echt dat ik dood ging.. jezus christus wat kost dat veel moeite. Maar gelukkig had ik wat later toch ongeveer wel door hoe het moest (denk ik?!) en op die manier was het toch iets minder inspannend. Wel lachen hoor! Helemaal omdat Ravik op een gegeven moment onderuit ging en niet meer omhoog kwam en ook zijn ski’s niet meer los kreeg. Aan het einde van het rondje moesten we nog een tunneltje door..Emms kwam er zonder problemen doorheen..Ravik ging op zijn muil en kwam met moeite omhoog en toen moest ik, maar er kwam tegelijk een hondenslee aan..dus ik zei: ga maar voor. Maar dat vond de hondenslee mevrouw geen goed idee, -zij had wel zin in leedvermaak- en dus mocht ik eerst en ja hoor; ouwe christoffel ging ook plat op de muil ^^ Maar ik leef nog.

Na dit avontuur hebben we de scooters weer gepakt voor een kort ritje met pieter voor een lunch in een hutje in het bos, waar we een of ander aardappel-vlees prutje kregen. Was leuk en lekkah. Daarna zijn we terug gereden naar het hotel en was het tijd voor een massage! Eerst mocht emma en heb ik even gechilld op de kamer en daarna was het mijn beurt. En ik had het nodig haha. Lekker hoor. Wel prettig dat ik met mijn hoofd in zo’n kussen met een gat lag gepropt, zodat ik de masseuse niet hoefde te zien..maar wat ze deed deed ze goed. Ik kwam na een uur helemaal wappie weer naar buiten en ik moest mijn best doen om niet in slaap te vallen. Dat is gelukt. Emma lag op de kamer al wel te tukken, maar ik wilde nog naar binnen dus ik heb haar wakker moeten maken wat me niet in dank werd afgenomen hehe. Naja, vervolgens was het tijd voor sauna. Dirk had een van de grote sauna’s afgehuurd en daar zat een jacuzzi bij. Dikke prima! goed toeven daar..in een jacuzzi aan de rand van een bevroren en besneeuwde rivier, met bossen etc er bij. Genieten. Er was ook een wak in de rivier gemaakt waar je, als je wilde, even in kon afkoelen na een sauna. Ik twijfelde nog, maar voor de zekerheid heb ik het wak maar iets groter gemaakt (het was een beetje dichtgevroren). En na twee sauna-sessies ben ik er toch maar in gegaan. Onderweg nog bijna mijn nek gebroken toen ik uitgleed over de gladheid, maar ik heb het gered..en het was eigenlijk best koud ^^ maar wel cool (pun intended) om te doen.

Prima chill dagje dus. Na deze sauna sessies zijn we in de bar gaan zitten om verder te relaxen en een beetje te biljarten. En dat hebben we eigenlijk de rest van de avond gedaan, met een onderbreking voor het avondeten.

Maandag
Deze dag begonnen we weer met een lekker ontbijtje in het hotel en daarna werden we door Pieter voorgesteld aan Ralph, onze gids voor de husky-tocht! Ieder van ons kreeg een eigen slee met 4 honden er voor en zo gingen we door de bossen heen en de meren over. Heel vet ook! Ondanks dat het door een vergelijkbare omgeving gaat als met de scooters is het toch een hele andere beleving; je hebt iets meer tijd om rond te kijken zeg maar En het is ook cool om te zien dat die honden gewoon maar blijven gaan..Het enige wat ze kunnen is eigenlijk rennen. En de andere dingen die ze kunnen doen ze dan ook tijdens het rennen..een likje van de sneeuw nemen bijvoorbeeld. Of kakken..tijdens het rennen dus. Iets om jaloers op te worden. Omdat twee van mijn hondjes al begonnen met kakken binnen 50 meter nadat we waren vertrokken heb ik mijn hondenteam ook maar team Bhumibol gedoopt. (Bhumibollen is een nieuwe term voor kakken). Ook heel vet om te doen allemaal. Rond lunchtijd stopten we bij een hut en daar wachtte Pieter op ons om eten te koken (zalmburgers, lekker!). was gezellig daar, maar op een gegeven moment kreeg Pieter een telefoontje en moest ie snel weg op zijn scooter..een noodgeval of iets, maar na een kwartiertje was ie weer terug met de boodschap dat het opgelost was.. en vervolgens zei hij dat we nu stil moesten zijn en genieten van het kampvuur..een erg rare mededeling, maar we deden het toch maar (min of meer). Even later hoorden we echter geluid en ging de deur van de hut open..niks te zien en de deur ging weer dicht..en weer even later kwam er een heuse Shamaan de hut in. Een enge man met een trommeltje en kleren van rendiervellen en een muts van een vos of iets dergelijks. Blijkbaar was er toch niet echt een noodgeval, maar had Pieter de Shamaan even opgehaald Deze man kwam een verhaal vertellen over de geschiedenis van Lapland met reuzen en trollen en over het belang van vuur..ofzo. Hij sprak nogal langzaam, zodat je er toch een beetje je aandacht bij moest houden en ineens sprak hij wat woorden nogal hard uit..haha was wel vet Vervolgens gaf hij een wens-steen die we vast moesten houden en hij ging ons allemaal zegenen door met pootjes van dode beesten over onze gezichten te wrijven en door  met verbrand hout zwarte vegen op onze gezichten te zetten En toen ging ie weer. Ja dat was wel cool haha Na dit avontuur zijn we weer verder gereden met de honden en toen we terugwaren bij het basiskamp hebben we nog geholpen met het aftuigen van de honden en ze terug naar hun hokken te brengen. Heel vet ook weer dus.

Na dit avontuur zijn we gaan douchen (mocht ook wel) en weer naar de bar gegaan. ‘s Avonds was het laatste avondmaal waarbij we een plank met van allerlei soorten vlees en vis kregen als voorgerecht, een flink bord met vis als hoofdgerecht en ijs met fruit als nagerecht en daar hebben we nog even wat champagne gedronken en een toast uitgebracht op Dirk, omdat we het allemaal heel vet vonden en om hem te bedanken.

Dinsdag
De laatste ochtend moesten we vroeg op, want we gingen met Pieter nog even een sneeuwscootertochtje maken van zo’n anderhalf uur. Dit was nog voor dat we ontbeten hadden. Nou is vroeg opstaan niet echt aan mij besteed..en dingen doen zonder ontbijt al helemaal niet, dus ik zat als een zachtgekookt ei op mijn scootertje te hobbelen. Het was ook een erg hobbelige route, dus lekker wakker worden. Maar hoe dan ook, scooteren is vet dus daar sloeg ik me wel doorheen. We zijn naar Olos gereden wat eigenlijk een hoge berg is, en daar zijn we naar de top gegaan, vanaf waar je toch wel een vet uitzicht had. mooie afsluiter.

Vervolgens zijn we gaan ontbijten en nog even een potje biljart gedaan..en toen werden we opgehaald door een busje om naar het vliegveld gebracht te worden. De vlucht naar Helsinki verliep prima..en daar aangekomen was het helaas weer tijd om afscheid te nemen. Ik zie Emma weer over 3,5 week en de rest over pakweg 2 maandjes, dus dat was wel te overzien..maar het was echt een supervette trip!

De rest van de trip Helsinki-mijn appartement verliep ook zonder problemen en had nog een mooie tussenstop bij de mcdonalds om even te werken aan mijn calorietjes.

Hieronder de fotos:

Dit verhaaltje is een vervolg op “ik leef nog”, maar omdat het even wat handiger is doe ik het maar apart.

Goed, omdat ik na mijn deadlines van vorige week wat meer tijd heb én omdat het zonnetje ook hier zo nu en dan heerlijk aan t shinen is, kan ik af en toe ook eens iets toeristisch ondernemen. En afgelopen vrijdag (ofzo) was het daarom de beurt aan Skansen om door mijn bezoek vereerd en verblijd te worden.

Skansen, in het kort, is een openluchtmuseum waarin de geschiedenis van Zweden wordt verteld en uitgebeeld. Dit hebben ze gedaan door veel verschillende huizen en gebouwtjes uit verschillende regio’s in Zweden naar Skansen te verplaatsen. Deze huisjes laten zien hoe de mensen in deze verschillende regio’s hebben geleefd. En dan met name gedurende de laatste paar eeuwen.

Het openluchtmuseum ligt eigenlijk midden in Djurgardens (waar ik al eens ben geweest, dat grote park midden in de stad), op een heuvel, dus je hebt zo nu en dan ook nog uitzicht over de stad, wat niet verkeerd is.

Goed, lang verhaal kort..het was leuk.

En om toch maar iets meer uit te wijden: het was vooral fijn om eindelijk weer eens iets te doen en tegelijkertijd ook te genieten van het mooie weer. Al die verschillende huisjes waren wel geinig om te zien, en er liepen ook een paar (niet veel) mensen rond die speelden alsof ze daadwerkelijk leefden in de tijd van de huisjes. Verder waren er een meubelmaker, een bakker en een glasblazer actief, maar daar hield het wel mee op. Een van de dames vertelde dat er in het echte hoogseizoen veel meer te doen is qua ‘acteurs’ en dat veel meer huisjes open zijn om ook van binnen te bekijken, maar van de andere kant zijn de ‘acteurs’ dan vooral bezig met jengelende kinderen.

Verder was er ook een mini-dierentuin, maar eigenlijk heb ik alleen rendieren en schapen gezien. De bruine beren die ze hadden waren nog in winterslaap en verder was het niet veel. Het uizicht over de stad was dan weer wél de moeite waard..en verder heb ik eigenlijk niet zo gek veel over Skansen te vertellen. Zie vooral de foto’s hier onder zou ik zo zeggen!

Ik heb begrepen dat sommige mensen twijfelden of ik nog in leven was en dat andere mensen twijfelden of hun computer kapot was, omdat ik hier op mijn blogje maar niks meer schrijf. Nou, ik kan jullie gerust stellen, ik leef! en je computer is niet kapot oma!

Waarom ik dan niks heb geschreven de anderhalve maand (tering, zo lang al?!)?
a. omdat ik het te druk had met school
b. omdat ik niks boeiends meemaakte (door school)
en c. omdat ik geen zin had

Maar nu heb ik mezelf er dan toch maar toe gezet om een verhaaltje te schrijven..nadat ik gisteren al nieuwe headers heb gemaakt voor mijn site (dat plaatje bovenaan mn site, er zijn een stuk of 8 verschillende die random verschijnen als je naar een andere pagina gaat of als je ververst, fancy huh?) Nou goed, een verhaaltje..komtiedanhè:

Als eerste maar eens update over hetgeen waarvoor ik hier vooral ben, school. Vorige week maandagnacht 23.59 was het de deadline voor het home-exam én het project-verslag van mobile apps. Het home exam bestond uit 5 vragen die we individueel moesten beantwoorden in een soort essay. Dat deel was wel redelijk wat werk, maar appeltje eitje verder. Voor het andere deel moesten we een applicatie maken (individueel deze keer); het moest een soort dagboek worden voor op je telefoon, waar je zowel tekst als foto’s in een berichtje kunt zetten en waarbij je je berichtjes moest kunnen delen met vrienden en het moest verder nog een paar andere dingen kunnen. Nouja, aangezien ik dus niet kan programmeren heeft dat nogal wat tijd gekost om in ieder geval iets te krijgen dat werkt en wat er nog een beetje uit ziet ook. Maar al met al ben ik niet ontevreden Afwachten wat het wordt qua cijfer..(ofja, letter, want daar doen ze hier aan). Overigens had ik mijn home-exam keurig netjes om een uurtje of 11 savonds opgestuurd..nadat microsoft word het wel een goed idee vond om finaal te crashen zodat ik niks meer in mijn tekstbestand kon doen, heerlijk! Daarna moest ik het report nog even afmaken en opsturen. Ik had van tevoren al zo’n 3/4 van het totale verslag geschreven en de turk uit mijn groep had ook een beetje geschreven. Ik had de rest een duidelijke lijst met dingen gegeven die nog gedaan moesten worden en de boodschap: zoek maar uit wie wat doet, als het maandag maar klaar is. Resultaat: niemand had iets gedaan. Wat een kansloze rukkers zijn het toch ook, echt om te janken. Nou, lang verhaal kort, ik had contact met de turk en spanjaard op skype..en zij hielpen me ‘s avonds wel een beetje mee met wat dingetjes, maar uiteindelijk heb ik alles geschreven en herschreven en vervolgens opgestuurd..om 23.57 sharp was het verzonden. 2 minuten voor de deadline dus..dus technisch gezien had ik er nog meer uit kunnen halen, maar dat zag ik niet echt meer zitten zeg maar Blij dat dat klaar is zeg. Uiteraard heeft de pakistaan niks meer gedaan…zelfs niet eens meer gereageerd op mails waarin ik vroeg waarom zijn naam eigenlijk op het verslag stond..dus ik heb maar even subtiel gezegd tegen de docenten dat we niks van hem hebben gehoord. Niet op een nazi-manier, maar gewoon subtiel, tussen neus en lippen door wittenie. Als ik die pakistaan nog een keer tegenkom schiet ik hem ka..ga ik er iets van zeggen. Overigens hadden we al eerder de eindpresentatie van dat vak gehad en die heb ik ook maar gedaan, om bittere ellende te voorkomen (als iemand anders van mijn groep het zou doen, that is)..en dat ging allemaal wel prima. Afwachten wat het resultaat van dit alles wordt dus.

Dan het andere vak, het sensors vak. Ik weet niet of ik dat al eerder verteld had, maar daarin kregen Howard en ik een extra groepsgenoot, Robirt (ook een Zweed). Robirt was eerder uit zijn andere groepje gekicked omdat ie niks deed, dus we hadden al wel iets kunnen vermoeden..maar aangezien ik altijd van het goede in mensen uit ga (dit is sarcasme), hebben we hem toch maar geadopteerd. Kort samen gevat: Robirt is 30(!!) jaar, spreekt bijzonder slecht Engels, zeker voor een Zweedse student, had volgens mij geen idee wat we precies aan het doen waren, was altijd te laat, als ie even lunch ging halen bleef ie vervolgens 2 uur weg, spendeerde veel van zijn tijd op het toilet, had serieus élke keer dat ie lunch ging halen een stuk of 4 hamburgers van de mcdonalds (ik overdrijf dit niet), vertelde doodleuk dat dat niet ongezond was, heeft niks bijgedragen aan het project, was doodnerveus voor zijn deel van de eindpresentatie, zijn deel bestond uit 2 (twee!) slides (come ooooooooooon), had een briefje met aantekeningen vast tijdens zijn presentatie en tot slot was zijn stuk(je) (1 pagina) van het eindverslag om te janken. Kortom: wel een aardige vent.

Uiteindelijk volgens mij wel een goed report geschreven, waarin ik -vrijwillig deze keer, niet noodgedwongen- het grootste deel heb geschreven..en tijdens de presentatie werkte onze superdeluxe afstandsmeter zelfs. Dat had ik toch niet durven dromen. Ook hiervoor moeten we het cijfer nog even afwachten.

Verder is de nieuwe periode begonnen en heb ik deze keer maar 1 vak, Ubiquitous computing, wat wel eens ernstig interessant kan worden. We moeten elke week een artikeltje lezen en wat discussiepunten bedenken, dus dat is niet veel werk. Zeker gezien het feit dat ik de helft van die artikelen al wel eens heb gelezen. Verder moeten we een essay schrijven en een ander artikel reviewen, dus dat is wel redelijk mijn ding denk ik. Als laatste zit er weer een groepsproject bij, maar daar krijgen we later meer informatie over.

Goed, dat was het school deel, over naar de andere dingen die ik dan nog heb gedaan..niet zo heel veel, maar ik noem ze toch even..niet met uitgebreide verhalen, want ik heb geen zin meer om te typen.

Het eerste dat ik wil noemen is een receptie in het stadhuis waar alle exchange studenten in Stockholm (dus ook van andere universiteiten) voor waren uitgenodigd. Het stadhuis is het gebouw dat ik al eerder hier op mijn site heb beschreven en waar elk jaar het Nobelprijs banket wordt gehouden. Nou, de receptie vond plaats in diezelfde zaal (de blauwe zaal, die niet echt blauw was omdat de architect het na 11 jaar bouwen aan het stadhuis wel best vond en besloot om de blauwe zaal toch maar niet blauw te maken zoals in eerste instantie het plan was), dus dat was wel aardig. Ik ben er met Martine heen geweest en we hadden niet echt een idee wat we er van moesten verwachten, maar het was sowieso leuk om eens mee te maken. We kregen korte speeches van onder andere de burgemeester van Stockholm, de wethouder van Schoolzaken (of zoiets) en nog een of andere sheriff die een praatje had over het belang van studenten voor het bedrijfsleven in Stockholm, ofzo. Na deze praatjes begon de eigenlijke receptie, waarvoor we naar een andere zaal gingen; de gouden zaal (die wel écht goud was). Niet echt mooi overigens, maar wel apart. Daar kregen alle studenten (zo’n 500) een vrij luxe ogende maaltijd voorgeschoteld en frisdrank in een wijnglas zodat het er chique uit zag. Prima binnen te houden dat eten verder, en gratis natuurlijk. Daarna hebben we nog even een rondje gelopen en wat fotootjes gemaakt en toen vonden we het wel welletjes; er stond verder ook niks meer op het programma. We zijn nog even Gamla Stan in gelopen en hebben daar nog een bakkie gedaan en dat was het wel.

lege stoelen in de blauwe zaal die stiekem niet echt blauw was

Een lege trap in de blauwe zaal

en nog een stukkie blauwe zaal

mevrouw de burgemeester

Ze hebben verteld wie dit voor moest stellen..in de gouden zaal

De receptie in de gouden zaal

Voeier

Een vrouwenbeeldsilhouet

Het was nog ietwat frisjes buiten

Een stukje gamla stan

Het stadhuis met een zonnetje in zwartwittig

Het stadhuis met een zonnetje

Het volgende zeer noemenswaardige feit van mijn verblijf hier is dat Emma op de thee is geweest en dat was erg prettig. Vrijdagavond laat 16 maart ben ik haar op gaan halen van het vliegveld en daarna was het wel bedtijd. Zaterdag hebben we gechilld en zijn we door het oude stadsdeel gaan lopen en dat was wel prettig. Daarna zijn we bij een typisch Zweeds Argentijns restaurant gaan eten (GOEI VLEES WOEHOE) en daar hebben we een typisch Zweeds Argentijns biertje gedronken. Quilmes, voor de kenners. Argentijns bier dus, met een vleugje Zweden er aan toegevoegd (in de prijs wel te verstaan). De zondag hebben we eigenlijk besteed aan ontbijten, lunchen in een sportcafé met lekkerrrr eten en daarna alweer terug naar het vliegveld helaas. Maar erg geslaagd dus.

Dit is de emmer die een foto maakt van mij

Dit is de brave meid die een toeristisch kiekje schiet

Maar zie hier wat die stoute meid op de foto heeft gezet! Vieze woordjes bahbah

Verder ben ik nog naar Skansen geweest, maar daarover maak ik zometeen een ander berichtje, want dat is fototechnisch iets handiger voor mij

Jeetje, wat vliegt de tijd. Ik ben er niet eens meer aan toe gekomen om nog iets van mijn avonturen (nouja..’ervaringen’ is wellicht een beter woord) op te schrijven. Laat ik verder gaan waar ik in mijn vorige bericht ben gebleven..

Die avond ben ik, zoals gezegd bij Martine (en Vincent) gaan eten die daar nog was toen, ook waren er twee Duitse meisjes bij; was erg gezellig..lekker gegeten, paar bieries op en wat spelletjes gedaan. Gewoon leuk, klaar.

De volgende dag was het ‘s avonds tijd voor het Swedish Dinner, georganiseerd door de studentenvereniging en speciaal voor exchange studenten georganiseerd. De basis-ingredienten: Lange tafels met veel studenten er aan, een podium met (over-enthousiaste)  organisatoren, 3 gangen, bier, shots en een boekje met vieze liedjes!

Allereerst het eten: erg lekker moet ik zeggen, maar ook erg weinig helaas. En de meeste mensen in mijn naaste omgeving waren dat met me eens, dus ik kon helaas niet als vuilnisbak fungeren. Voorgerecht was Zalm met slaai, hoofdgerecht was rosbief met aardappels in een of andere romige saus en het nagerecht was een stuk vruchtentaart. Tussendoor kregen we ook nog twee typisch Zweedse shots. Geen idee meer wat het was, maar dat doet er mijns inziens ook weinig toe!

Het hoofdgerecht

De toet

Een shotje van het een of ander

Verder bestond de avond uit korte optredens, waarbij het de bedoeling was dat een aantal Zweedse liedjes werden meegezongen, maar ook een aantal Engelse, vunzige liedjes. Best grappig..dat je de tekst ziet en denkt: ok…waarom zing ik dit precies? (voor de teksten verwijs ik naar de ‘Goed’ pagina op deze site). Verder was er nog een prijsuitreiking van de city rally..een soort speurtocht door de stad om de stad te leren kennen..Ik heb daar zelf niet aan mee gedaan, maar Martine wel. De winnende groep kreeg een zak met 1,5 kilo snoep..wat leuk was..maar er was een soort originaliteitsprijs en die ging naar Martine en haar groepje..een tas vol met condooms! nou, daar kun je mee thuis komen me dunkt! Toen het diner zelf was afgelopen was het tijd om na te borrelen, waar ik me ook erg heb vermaakt! En op de terugweg naar huis kwam ik zelfs in mijn straat nog een heuse bambi tegen!

Martine en haar groepje tijdens de prijsuitreiking

De daadwerkelijke prijs

Aardige mensen, die ik voornamelijk via Martine ken

Een kleine impressie van het diner

Twee van mijn Italiaanse klasgenoten waren ook present

vrij naar een wijs man: "Oude fotograaf had me in de smiezen"

Verder, vorige week, veel schoolwerk!
Voor het sensors vak moesten we een opdracht afmaken en een projectvoorstel doen; we zijn er nog niet 100% uit, maar het idee is om door middel van sensoren een ruimte op te meten (om te beginnen de afmetingen, later misschien nog meer relevante dingen) en aan de hand van die afmetingen de speakers van een surround-speaker-systeem automatisch te calibreren. Nou weet ik vrij weinig van geluid af en ik neem aan dat zulke systemen al wel bestaan, maar daar gaan we ons komende dagen eens in verdiepen.
Verder heb ik met Martine geprobeerd om de draad van ons Research Project in Eindhoven weer op te pakken, maar de conclusie is dat die draad nogal zwaar is..maar we gaan er morgen weer mee door! Het moet immers toch een keer af zou je zeggen.

Als laatste de mobiele applicatie: we gaan uiteindelijk een ‘Shopping assistant’ maken..een applicatie (ik denk voornamelijk voor vrouwen en metrosexuelen, maar dat ter zijde) waarbij je winkels kunt ‘raten’. Aan de hand van de ratings die je bepaalde winkels hebt gegeven én aan de hand van je huidige locatie, worden aanbevelingen gedaan over winkels die voor jou ook interessant kunnen zijn én die ook nog eens dichtbij zijn. Dat is eigenlijk het hoofddoel van de applicatie en dan zijn er nog een aantal extra features, zoals informatie over elke winkel (openingstijden, routebeschrijving, speciale acties) en de mogelijkheid om winkels te sharen via social media. Of mensen deze app zouden willen gebruiken is de grote vraag natuurlijk, maar dat is voor dit vak niet echt relevant. Wél moet het helemaal functioneel zijn aan het einde, maar dat komt wel goed denk ik. Ik heb in mijn vorige blog een beetje gevloekt op mijn groepje en sommige dingen gelden nog steeds, maar de Turk is erg gestegen in mijn ‘hij is wel ok-lijst’, want hij is wel ok..en verder weet ie gewoon precies hoe hij zo’n applicatie moet maken. Ook de Spanjaard weet dat, en de Fransman ook enigszins. Ik weet dat niet, maar ik ben er dan meer om het project te sturen en te zorgen dat alles goed op papier komt. De Pakistaan is volledig nutteloos en wekt alleen maar irritaties op bij mij. Een flapdrol pur sang.

Het wordt alweer een lang verhaal, maar als laatste moet ik nog even stilstaan bij afgelopen weekend! Het was namelijk zo dat mijn opa en oma afgelopen zondag maar liefst 60 jaar getrouwd waren! Een prestatie van formaat dacht ik zo en ook een goede reden voor een feestje! en dus om eventjes terug naar Nederland te gaan!
Een kort overzicht:
Vrijdagochtend vertrokken vanaf mijn kamer en via de tunnelbana, een bus, een vliegtuig, een andere bus en een trein in Den Haag aangekomen, waar de Mem net aan kwam lopen! Heel fijn! En het lijkt me duidelijk wat je als eerste doet na elkaar 5 weken niet gezien te hebben…juist! naar de snackbar! dus zogezeedzogedaangehad.

Vervolgens een lange lange (met dank aan de NS) reis naar Epen, Limburg, alwaar het feestweekend zou plaatsvinden. De hele familie was er al en wij hebben een paar pinten gedronken en een beetje gekletst en toen was het wel welletjes. Kapot.

Zaterdag met zijn allen gezellig ontbeten, en vervolgens naar de Gulpener bierbrouwerij geweest voor een rondleiding en uiteraard een proeverij. Waarbij Jacques en Sabine zich ontpopten als ware bierkenners! Na de proeverij hebben we in het bierhuis van de brouwerij nog maar van de mogelijkheid gebruik gemaakt om verscheidene pinten naar binnen te gieten wat resulteerde in een berg gezelligheid en gedans en geschreeuw. En geen bob’s om terug te rijden. ‘s Avonds uit eten geweest waar we, al zeg ik het zelf, lekker door zijn gegaan met wat we aan het doen waren! veel gelachen en het was gezellig. Eenmaal terug in onze villa in Epen was het om middernacht dan het grote moment..met champagne, taart, vuurwerk en cadeaus werden opa en oma geeerd en ze waren erg gelukkig! Heel mooi om dat zo te zien en mee te maken

Zondag was er eigenlijk alleen nog tijd voor een ontbijtje en spullen pakken en daarna moest ik al weer terug naar het vliegveld en terug naar Stockholm. Een vrij druk weekendje dus, maar zeker de moeite waard!

Sjakie de bierkenner, en winnaar van een bierpakket

Deze man leidde ons rond, maar houdt in zijn vrije tijd van het dragen van mutsen!

Nou, dat was weer even een update. Ik heb de komende dagen nog geen concrete dingen op het programma staan, buiten activiteiten die met school te maken hebben dan. Ik hoop van het weekend wel tijd te hebben om weer eens iets van de stad te gaan zien, want dat is er helaas pindakaas nog maar veel te weinig van gekomen! Hopelijk helpt het feit dat het iets minder koud lijkt te worden én dat ik thermo-onderkleding heb daar ook een beetje aan mee!

Hasta la Pasta

Omdat het alweer een tijdje geleden is en ik toch een teken van leven wil geven zo af en toe, is hier maar weer een blog. Deze blog wordt mede mogelijk gemaakt door studie-ontwijkend-gedrag.

Waarom ik weinig updates online zet heb ik volgens mij al uitgelegd, het is niet zo dat ik me kapot verveel hier, integendeel, maar de dingen die ik meemaak zijn gewoon niet zo bijzonder. De redenen zijn logisch: Zweden is niet zo anders vergeleken met Nederland, zeker in vergelijking met Singapore, het is drukker met studeren en de temperaturen en de uren licht per dag nodigen daarnaast ook niet heel erg uit om veel buiten te gaan spelen..

Dat klinkt allemaal heel negatief, maar dat is het niet!

Laat ik eerst even de niet-alledaagse dingen noemen:
vorige week is Martine bij mij komen eten, wat erg gezellig was en daarna zijn we naar de Nymble club night gegaan. Dit klinkt overigens spannender dan het was; Nymble is de naam van het gebouw van de studentenvereniging hier en daar is eens in de zoveel tijd een feest. Het was erg gezellig, zeker met een groepje exchange studenten en het feest zelf had iets weg van een ouderwets schoolfeest. Als Emma er was geweest zou ik zeker een poging hebben gewaagd om haar te versieren! Ja, dat was dus leuk, maar het feit dat ik de volgende dag om half 7 op moest staan hielp niet mee, dus ben ik bijtijds weer weggegaan. Jammer maar helaas. Ook vonden mijn blaas en ik het wat jammer dat er maar zo’n 3 wc’s waren voor pakweg 1000 mensen.

Verder heb ik afgelopen zaterdag weer mijn ‘toeristendag’ gehouden. Deze keer een lange wandeling gemaakt vanaf mijn huis naar het centrum (ik woon stiekem gewoon redelijk dicht bij het centrum; pakweg een half uurtje lopen). Onderweg heb ik het Olympisch Stadion gezien (van de spelen van 1912, jawel) en vervolgens heb ik een wandeling gemaakt door Djurgardens (met hier en daar een accentje op de klinkers); een enorm park midden in de stad eigenlijk en daar heb ik een tijdje rondgelopen en de mooie besneeuwde omgeving aanschouwd. Ik voel me een oude man nu ik dit typ. Anyway, een bevroren meer, besneeuwde bossen, aparte gebouwtjes in die bossen en zulks maken het wel tot iets rustgevends. En kouds.

Het Olympisch Stadionnetje

Gebouwen met een Zweedse vlag, jawel.

De poort naar de Koninklijke Djurgardens

Verder is het doordeweeks vooral school wat de klok slaat. Ik heb zoals gezegd momenteel 2 vakken:
Sensor based systems.
Deze docent is een erg interessante man die op een goeie manier les geeft; wel moeilijke shit soms, maar dat komt wel goed. Voor de opdrachten werk ik samen met Howard, een Zweed en dat is ook wel een geschikte vent. De opdrachten bestaan vooral uit dingen programmeren en omdat we daar allebei niet echt goed in zijn, vergt het nogal wat tijd. Maar het komt allemaal wel goed..ook omdat de docent er heel relaxed in is: “probeer zo ver mogelijk te komen, doe wat je kan en stuur het dan maar op..maakt allemaal niks uit”. Dus dat komt wel goed. Volgende week moeten we ons plan voor het grote project presenteren, maar aangezien Howard van de week aan zijn knie geopereerd is hebben we nog niet echt gesproken over ons project. Volgende week meer over wat we gaan doen/maken met sensoren.

Developing mobile applications.
De docent van dit vak is, laten we zeggen, iets minder interessant om te volgen. Maar wat wel leuk was is dat we vorige week een presentatie van iemand van Motorola in Amerika hadden via skype (voor opa en de oma’s: skype zorgt er voor dat wij in Zweden via de computer iemand die heel ergens anders is kunnen zien en horen), over een project wat ze daar aan het doen waren/zijn. Ondanks dat er een hoop viel aan te merken op hun methodes en oplossingen (vergeet niet: ik ben van het type: “ik heb kritiek op alles en iedereen, maar zelf kan ik niks”), was het wel leuk dat we dus les krijgen van mensen uit het veld. Volgende week komt er iemand van Ericsson als ik het goed heb (via Skype ook).

Maar dan de groep…
oorspronkelijk zou ik met Alex samenwerken, een Fransman, maar wel ok. Vervolgens kwam Muhammad, een Pakistaan, de hele tijd achter ons aanlopen en er bij staan zonder iets te zeggen en wij hadden zoiets van waddafak? Maar blijkbaar was dat zijn manier om duidelijk te maken dat ie bij ons in de groep wilde. We hebben hem maar getolereerd. Verder hebben we een soort vacature uitgestuurd naar mensen uit onze klas, voor nog 1 of 2 extra groepsgenoten die wél kunnen programmeren. Dit leverde Adria (Spanje) en Erdi (Turkije) op. Het doel voor deze week was wat interviews en observaties doen en op basis daarvan met een project voorstel komen. Nou is dat op zich wel gelukt, we gaan een app maken die mensen op een bepaalde manier kan helpen tijdens het shoppen (echt mijn vakgebied…). Niet echt een wereldschokkend idee, maar wel ok. Wat het precies moet gaan doen moeten we ook nog definiëren.

Waar ik wel even over wil klagen is het groepswerk haha..man man man..vooral tijdens het schrijven van het projectvoorstel. Zoals gezegd, de fransman is ok. De Spanjaard gaat wel, alleen is hij een beetje onduidelijk en zweverig in zijn schrijven plus het feit dat hij niet het standaard word gebruikt voor tekstverwerking, wat toch niet echt handig is in groepswerk. De Turk begon gelijk door te draven over allerlei webprotocollen en webservers programmeren en weet ik het wat voor slap geouwehoer allemaal en daar bovenop slist hij nogal als ie engels praat. Waarop ik hem stiekem in zijn gezicht wilde tetsen. Maar dan de Pakistaan; de beste man is bezig aan zijn Master Thesis, dus je mag wel enig niveau van hem verwachten lijkt me. Maar hij zegt geen woord; 0,0 input. Verder wekt ie ook niet de indruk dat ie fanatiek mee wil werken; er werd hem gevraagd: lees het project voorstel dat we tot nu toe hebben even door en geef je kritiek door. Zijn reactie: het ziet er goed uit! Hoe het er daadwerkelijk uit zag: als poep. Slecht geschreven tekst, spelfouten overal, ontbrekende stukken etc. Een andere opdracht een paar dagen later was dat we de voorstellen van andere groepen moesten reviewen; de afspraak was dat we alle 5 wat opmerkingen zouden schrijven en liefst een beetje onderbouwd. Ik zou er dan uiteindelijk een goed lopend verhaal van maken. Ik had als eerste mijn opmerkingen online gezet en vervolgens vind ik de Pakistaan zijn opmerkingen; exact dezelfde kritiek als die ik had, maar dan samengevat in twee, vrijwel onbegrijpelijke, engelse zinnetjes. Toen wist ik het zeker: Ik wil ook deze man in zijn gezicht tetsen. Met een stoel. Wát een sukkel.

Nou goed, ik zal me voorlopig inhouden..wordt vervolgd zullen we maar zeggen. Overigens kregen we voor dit vak een soort instructie over een programmatje waarmee we mobiele applicaties snel konden simuleren. En daarin heb ik een app gemaakt waarmee je verschillende foto’s van bananen kan bekijken; leek me op de vrijdagmiddag een uitermate goed idee.

Het begint alweer een enorm lang verhaal te worden, wat eigenlijk niet heel spannend is volgens mij, dus ik zal er zo mee ophouden. Nog een paar dingen: Ik ga vanavond bij Martine eten en Vincent (haar vriend) is daar momenteel ook, dus dat wordt wel gezellig. Verder is er morgenavond bij de studentenvereniging een Swedish Dinner, waar ik ook erg benieuwd naar ben en waar ik best wel zin in heb. Ik heb het menu gekozen inclusief alcohol uiteraard. En als laatste hoop ik dit weekend nog aan toeristische dingetjes toe te komen, maar aangezien het echt verdomde koud is hier, net als in Nederland natuurlijk, nodigt het niet echt uit om naar buiten te gaan. Misschien maar een museumpje doen of iets. Maar misschien kom ik er niet aan toe, omdat zondagavond een deadline wacht voor een opdracht van sensor based systems.

Dat was het voorlopig, binnenkort meer en hopelijk meer actie-foto’s. Hier nog een paar extra plaatjes van Djurgardens:

Het Nordiska Museet

Een park met sneeuw dus

Een besneeuwd huis aan een bevroren meer en een boom

Een bevroren meer met daarachter een stukje Stockholm

Ok, weer een poging tot een beknopte update over de afgelopen week..
De highlights van deze week waren eigenlijk 4 dingen:
-Mijn eerste lessen (waarvoor ik hier natuurlijk uiteindelijk ben)
-een Sauna Party
-een Snow Party
-een beetje sightseeing

De sauna-party: georganiseerd door de studentenvereniging hier en vooral bedoeld voor de exchange studenten. THS (de vereniging) heeft een groot eigen gebouw, met daarin een grote sauna en een bar. Het was wat betreft het ‘party’ deel erg bescheiden, maar toch erg leuk..het heeft me van binnenkomst tot daadwerkelijk in de sauna zitten zo’n uur gekost omdat ik zoveel nieuwe mensen ontmoet heb en slap daarmee geouwehoerd. De sauna was prima en het was lachen. Verder was het bier voor Zweedse begrippen vrijwel gratis (zo’n 1,15 per blik, hoera). De vraag die nu op zal borrelen: waren er hete zweedse chicks in bikini? nee. bummer. (ik heb helaas geen foto’s)

Dan de snow party. Geen idee wie dat organiseerde maar het was leuk! Alleen wel enorm druk. Het zaaltje was afgeladen vol, maar wel grappig om te zien hoe allerlei verschillende culturen samenkomen en toch allemaal op hun eigen manier feestvieren. Er valt verder weinig over te vertellen..ik heb de nodige pinten en wodka gedronken en verder erg gelachen met een paar finse gasten. En in nog nuchtere toestand op mn muil gegleden. Ook hier was het leuk dat je door wildevreemde mensen wordt aangesproken en dan een goeie tijd hebt..dat is toch anders dan in Nederland.

De dag na de snowparty heb ik mezelf toch maar mijn nest uitgesleept en ben ik de stad in gegaan. Gewoon weer een beetje rondwandelen en mezelf verbazen..ik vind het toch wel een mooie stad hoor..met mooie grote gebouwen en alles. En dan met een klein beetje sneeuw er bij. Prima. Deze keer ben ik meer door het gebied wat in mijn toeristenboek (ja, dat gebruik ik) staat omschreven als ‘centrum’. Maar doordat het een kort nachtje was en doordat het toch wel ernstig koud was ben ik niet erg lang gebleven..maar goed, nog tijd zat.

Als laatste dan..school. Ik doe deze periode twee vakken, Developing Mobile Applications en Sensor Based Systems. Dit laatste vak wordt gegeven door een Amerikaan die echt heel relaxed over komt en een interessante toekomstvisie lijkt te hebben wat betreft technologie/electronica/mobiele communicatie etc. Zijn vak bestaat deels uit het zelf ontwikkelen van een systeem met sensoren en hij zegt: het lijkt me leuker als je straks een sollicitatie hebt, dat je dan niet hoeft te zeggen: ik had een goed cijfer voor dit vak, maar dat je kunt laten zien: kijk, ik heb dit gemaakt tijdens dat vak, en dat is vet. Prima instelling..

Developing mobile apps wordt ook wel interessant denk ik, al zit daar meer een planmatig proces aan vast. We gaan dus een mobiele applicatie maken en we gaan leren hoe..ofzo. Komt goed..het belooft wel wat; een toegepast deel maar toch ook aangevuld met theorie..wat mij betreft een goeie combinatie en dan ook nog een hoop colleges van mensen ‘uit het veld’..iets wat ik toch wel een beetje mis bij HTI.

Na een hoop gedoe en geregel en de verhuizing was het dan eindelijk tijd voor wat toerisme. Ik ben naar ‘Gamla Stan’ geweest, ook wel ‘de oude stad’. Erg leuk; gewoon relaxed een beetje rondlopen, tussendoor een bakkie koffie doen en lezen wat ik eigenlijk heb gezien en daarna weer verder lopen zonder enige vorm van stress. Daar kan ik wel van genieten.

Ik heb een hoop leuke, mooie, grote gebouwen gezien met historische betekenis, zoals onder anderen het Kungliga Slottet (koninklijk paleis), het parlementsgebouw en het stadhuis. In het stadhuis worden overigens jaarlijks de Nobelprijzen uitgereikt, dus dat is ook nog eens praktisch voor later, als ik daar verwacht word.

Hieronder een aantal foto’s; geen hele mooie, maar meer voor een indruk. Later (hopelijk) meer en mooier.

Ok, de kop is er af!

Ik ga het proberen kort en bondig te houden deze keer:
Afgelopen maandagmorgen vroeg vertrokken met Martine, prima vlucht, prima ontvangst met sleutels voor de appartementen en prima transport.

toen het mindere nieuws: het appartement waarvan ik wist dat ik het zou delen met een italiaan, bestond maar uit één kamer. Waar ik hoopte op een appartement met meerdere kamers, kreeg ik dus een soort amerikaanse dorm. Tegenvaller. Verder lekte de koelkast, was het uitzicht dramatisch, stond na een douche-sessie de hele hal blank en zou de badkamer vanaf komende maandag verbouwd worden voor de duur van 6 weken..waarbij we 3 verdiepingen naar beneden zouden moeten voor een douchebeurt of een plasje. MAAR, het kan nog erger. Na de eerste nacht bleken er een soort van vlooien in m’n bed te zitten! gadverredamme!

Een lang verhaal kort: Ik mailde om te klagen, ontsmettingsploeg zou gestuurd worden in de loop van volgende week; daarvoor moesten we alles helemaal schoonmaken en stofzuigen. Ik mailde of ik een stofzuiger vergoed zou krijgen én dat ze ook de badkamer gingen verbouwen dus dat ontsmetten moeilijk zou worden. Gevolg: een vervangende woonruimte werd aangeboden en Christian en zijn huisgenoot Raffaele uit Italie zijn vandaag verhuisd naar een uitstekend 3-kamer appartement op de hoofdcampus van de Universiteit voor vrijwel dezelfde prijs. Verder woont daar ook nog de duitse Tobias.

Ik ben momenteel meer dan gelukkig. Een privekamer is toch wel fijn en geen vlooien meer (hopelijk) is ook prettig. Verder zijn Raffaele en Tobias ook erg aardige mensen, dus dat komt wel goed.

Verder stond deze week vooral in het teken van dingen regelen; verschillende kennismakingsmeetings op de Universiteit, de IKEA (uiteraard) bezoeken om wat spullen zoals pannen, borden en bestek te kopen, aanmelden voor vakken, zorgen dat je een computer-account krijgt etc etc. Maar dat lijkt allemaal goed te zijn gekomen, volgende week beginnen de lessen.

Verder heb ik ondertussen al een zooi leuke mensen ontmoet; mijn huisgenoten dus, wat andere mensen die in mijn vorige flat woonden en ook bij mij op de faculteit gaan studeren en verder nog wat andere mensen die bij Martine in de buurt wonen, waar we ook wat mee zijn gaan drinken. Maar goed, na wat tegenslag ben ik er nu helemaal klaar voor!

Van de stad zelf heb ik nog vrijwel niks gezien; mijn vorige appartement zat in Kista, zo’n 25 minuten van het centrum vandaan met de metro en dat was een soort bedrijvengebied met een hoop kantoorgebouwen en een winkelcentrum waar ik boven woonde. Verder is het hier rond 15:00-15:30 wel donker, dus dan valt er ook niet zo gek veel meer te zien.

Anyway, nog niet veel foto’s dus..maar dat komt allemaal wel

en iets kort opschrijven kan ik dus echt niet. excuses.

Zo.
Met nog een dag of 10 (of 9 ofzo) te gaan voordat ik daadwerkelijk vertrek richting Stockholm, heb ik eens de moeite genomen om een weblogje op te zetten om mijn avonturen te kunnen delen.

Ik lig nu in Nieuwkoop op de bank, mezelf mentaal voor te bereiden op de bbq die komen gaat en de aansluitende battle op leven en dood door middel van triviant.

Maar goed, maandag 9 januari om 07:00 ‘s ochtends is het zover; dan stijg ik samen met Martine op richting Stockholm. Ik ben heel erg benieuwd wat het gaat worden; 5 maanden Zweden en ik heb er veel zin in. Maar ik heb vrijwel geen plannen gemaakt vooraf van dingen die ik wil doen of zien. Ik wil gewoon veel zien van de stad en het land, nieuwe mensen ontmoeten, pret maken en ook nog dingen leren..en dat gaat helemaal goedkomen! Verder hoop ik stiekem ook dat ik een paar keer bezoek vanuit Nederland mag ontvangen

De komende dagen staan vooral in het teken van afscheid nemen; de familie zie ik nog op nieuwjaarsdag en de matties op mijn afscheidsborreltje dat ‘bafschijtsfeest’ gedoopt is. Wordt mooi.

Dan voor nu nog even alvast het beste voor 2012 gewenst. Niet dat iemand nu al van het bestaan van deze site af weet, maar dat komt wel..